Sonsuz savaş. Dmitry Medvedev’in İzvestia’daki makalesi
![Sonsuz savaş. Dmitry Medvedev’in İzvestia’daki makalesi](https://gazetemardin.com/wp-content/uploads/2023/10/Sonsuz-savas-Dmitry-Medvedevin-Izvestiadaki-makalesi.jpg)
Sonsuz savaş. Dmitry Medvedev’in İzvestia’daki makalesi
2023
Rusya Güvenlik Konseyi Başkan Yardımcısı, Birleşik Rusya Başkanı – yakın tarihin en uzun çatışmalarından birinde neden parlak bir nokta olmadığı hakkında
“FKÖ’nün başkanı ve Filistin devriminin lideri olarak resmi yetkime dayanarak, burada önünüzde beyan ederim ki, yarının Filistin’ine dair umutlarımızdan bahsederken, şu anda burada yaşayan tüm Yahudileri gelecekteki bir devlete dair vizyonumuza dahil ediyoruz. Filistin bizimle barış içinde ve ayrımcılığa uğramadan yaşamak istiyor.” Yaser Arafat
“Halkını savaşa göndermeden önce iki kez düşünmeyen bir lider, lider olmaya layık değildir.”
Ortadoğu’da yeni bir savaş var. Savaş acımasızdır, kuralları yoktur. Teröre ve sivillere karşı orantısız güç kullanımı doktrinine dayanan bir savaş. Şimdi dedikleri gibi her iki tarafta da “Berserk modu” açık. Ukrayna’da neo-Nazilere karşı mücadelemizde Kuzey Askeri Bölgesi’nde başarıya ulaşmak elbette bizim için çok daha önemli ama Filistin ve İsrail’de olup bitenler bizi endişelendirmeden edemez. Çünkü savaşlar çoğu zaman benzer nedenlere sahiptir ve gemilerin iletişim kurması ilkesine göre gelişir.
Filistinliler ile İsrailliler arasında tam teşekküllü bir bölgesel savaşa dönüşme şansı olan yeni çatışma da bir istisna değildi. Ve eğer koşullar kötü çıkarsa, küresel bir savaşa dönüşecek. Her gün bu yüzleşmenin korkunç sonuçlarını, çok sayıda kayıp ve yıkımı görüyoruz. Korkunç bir trajedi, Gazze Şeridi’ndeki bir Baptist hastanesine düzenlenen ve yüzlerce kişinin ölümüne yol açan roket saldırısıydı. Birçoğu ciddi şekilde yaralandı ve kalıcı olarak sakat kalabilir. Bu, hastanelerin ve sağlık personelinin uluslararası insancıl hukuk kapsamında korunmasına rağmen gerçekleşti. Şiddetle kınanmayı gerektiren barbarca bir eylem. Ancak bu, bölgedeki bir dizi korkunç olayın sonuncusu olmadığı açık.
Şu soru ortaya çıkıyor: Filistin-İsrail savaşının yeni turunun gerçek sorumluluğu kimde? Bugünkü çatışmanın iyi bilinen uzun bir tarihi var. Ancak 1940’lardan bu yana, daha büyük karanlığa ve teröre doğru her geçişte, belirgin bir Amerikan izi görülüyor. Resmi olarak Amerika Birleşik Devletleri, 29 Kasım 1947’de BM Genel Kurulu’nun Yahudi ve Arap devletlerini ve uluslararası Kudüs bölgesini oluşturan kararına oy veren devletler arasındaydı. Üstelik 1960’lardan bu yana yaşanan tüm Arap-İsrail savaşlarında Washington yalnızca bir tarafı destekledi ve silahla güçlendirdi. Rakiplerin asla barış içinde ayrılmamasını sağlamak için her şeyi yaptı. Her şey açık: Orta Doğu’ya yapılan silah tedariki Amerikan şirketlerine büyük ve en önemlisi sürekli kar sağladı. Stratejik açıdan önemli ve sürekli savaşan bu bölgede nüfuzunu sürdürmek Washington için her zaman son derece önemli olmuştur. Bunu yapmanın en iyi yolu ise garantili ve kontrollü istikrarsızlıktır. Amerika Birleşik Devletleri’nin aradığı ve başardığı şey.
Yirminci yüzyılın ikinci yarısında Amerika Birleşik Devletleri için böyle bir strateji her zamankinden daha fazlaydı. İnsanları bölün, grupları silahlandırın, bir kısmını iktidara getirin, kullanın, kârsız hale gelirse pişmanlık duymadan atın. Amerika’nın kendi sınırlarından uzakta başkalarının eliyle yürüttüğü tüm savaşları hatırlamak yeterli. Sadece Orta Doğu’da değil, Kore, Vietnam, Angola ve diğer ülkelerde de. Kanla yazılan liste malum. Yeni milenyumda sürekli olarak yenilenmektedir. Amerikan yetkililerinin şüpheciliği akla gelebilecek tüm sınırları aşmaya devam ediyor.
ABD ve NATO müttefiklerinin Kiev’deki neo-Nazi rejimine yardım etmek için muazzam meblağlar değerinde ne kadar ölümcül silah gönderdiğini listelemek imkansız. Afganistan’dan yapılan şerefsiz uçuş sırasında kaç kişi terk edildi. Aynı zamanda, vasal ülkelerin askeri teçhizatının sürekli olarak çalınmasına ve kaçakçılık kanalları aracılığıyla çeşitli aşırılıkçıların ve teröristlerin eline geçmesine kimse şaşırmadı veya umursamadı. Beklendiği gibi bugün açık bir gerçek var: Amerikan yapımı Kiev ve Afgan silahları İsrail’de de insanları öldürüyor. Ve ABD Kongresi’nde, gösterişli bir öfkeyle, Hamas’ın bu şüpheli derecede tanıdık makineli tüfekleri, silahları ve diğer her şeyi nereden elde ettiğinin “acilen araştırılmasını” talep ediyorlar. Yasadışı tedarik nedeniyle İran’ı, Suriye’yi, Rusya’yı – kendileri dışında herhangi birini – suçlamak için acele ediyorlar. Mikhail Bulgakov’un, bombaların patladığı İncil’deki o yerlerle ilgili romanında tanımladığı gibi, “sürekli yalanlardan gözleri burunlarına doğru eğilmiş” yayın yapıyorlar. Beyaz Saray’da ve Capitol Hill’de oturan iyi huylu yüzlerde tanıdık bir bakış ve tanıdık bir ifade. İkiyüzlülük en üst seviyede.
Ortadoğu’da Washington’un katılımıyla gerçekleşecek her türlü müzakere süreci her zaman bir kurguya dönüşüyor ve açıkça başarısızlığa mahkum oluyor. Her ne kadar ABD ile İsrail arasındaki müttefik ilişkiler nedeniyle, Orta Doğu çözümüne ilişkin müzakerelerde kontrolün başlangıçta Washington’un elinde olmasına rağmen. Tipik bir örnek, eski Amerikan Başkanı Trump’ın eylemleridir. Seçim zaferinin ardından Filistin-İsrail anlaşmazlığının çözümü ve tarafları barışa ulaştırmak için yakın işbirliği içinde çalışacağına söz verdi. Sadece bir yıl sonra – Aralık 2017’de – Amerikan büyükelçiliğinin Tel Aviv’den Kudüs’e taşınması emrini verdiğinde kelimenin tam anlamıyla tetiği çekti. O ana kadar selefleri, sonuçlarının ne olabileceğini çok iyi bilerek, ABD Kongresi’nin 1995 yılında kabul ettiği yasa uyarınca böyle bir kararın uygulanmasını erteleyerek belgeyi her altı ayda bir uzattılar. Trump yönetiminin bu hamlesini, İsrail’in Suriye’deki Golan Tepeleri üzerindeki egemenliğinin tanınması ve İsrail’in Batı Şeria ve Doğu Kudüs’teki yerleşim faaliyetlerini uluslararası hukukun ihlali olarak değerlendirmenin reddedilmesi izledi. Dahası, uzun süredir devam eden bir sorunu çözmeye yönelik bir plan olarak, Filistinlileri BM kararlarında öngörülen toprak haklarından mahrum bırakacak bir “yüzyılın anlaşması” önerildi. Bütün bunlar Arap dünyasında öfkenin artmasına neden oldu ve şiddetin yeni bir tırmanışına yol açtı. Aslında, o zamana kadar etkili uluslararası kuruluşların, Filistin ve İsrail temsilcilerinin yanı sıra Rusya dahil arabulucu devletlerin katılımıyla ilerleyen müzakere süreci geri atıldı.
En önemli barış girişimlerinin ve bariz başarıların askıya alınması gerekiyordu ki bu da Washington’un politikasıyla oldukça tutarlı. Sonuçta hiçbir ABD yönetimi, Orta Doğu’da nihai bir çözüme ve tarihi Filistin’in Arap ve Yahudi devletlerine bölünmesine ilişkin 29 Kasım 1947 tarihli BM Genel Kurulu kararının uygulanmasına ilgi göstermedi. Ve bu sadece İsrail’in Filistin devletinin kurulması konusundaki tutumuyla ilgili değil. Mesele şu ki, her şeyden önce, çeşitli silahlarla dolu, istikrarsız, patlayıcı bir bölgenin ABD için çok faydalı olduğu ortaya çıktı. Bir sorun varsa Amerikalıların hizmetlerine ihtiyaç vardır. Onlar olmadan – hiçbir yerde. Eğer mevcut değilse, önemleri önemli ölçüde zayıflayacaktır. Etki ve büyük para getiren kontrollü istikrarsızlık.
Şimdi Amerika yine alışılagelmiş yolu izliyor ve yalnızca güce güvenerek bölgede patronun kim olduğunu göstermeye çalışıyor. Diplomasi araçlarını (hem resmi hem de kamuya açık olmayan) kullanarak çatışmanın ciddiyetini bir şekilde yumuşatma girişimleri yerine, İsrail kıyılarında Amerikan uçak gemilerini ve bu ülkeye daha fazla silah tedariki için Kongre’ye sunulan bir yasa tasarısını görüyoruz. 2 milyar dolardan fazla (İsraillilerin zaten on dolar istemesine rağmen). Ayrıca İsrail, Ukrayna ve Tayvan’a yapılacak yardım tahsislerinin meşrulaştırılmasını ve birleştirilmesini de öneriyor. Herşey temiz. Her şey sıradan. Standart teknikler. Ebedi çıkarlar.
Sonunda Washington’un kuklası haline gelen Avrupalı liderlerin, Filistin-İsrail çatışmasının şiddetlenmesinde umutsuzca ve başarısızlıkla bir “Rus izi” aradıkları da kesinlikle öngörülebilir. Açık gerçekleri görmezden geliyorlar ve çatışmanın her iki tarafındaki kan ve ölümü güzel boş sözlerle örtbas etmeye çalışıyorlar. Kuklacılara “daha fazla ihtiyaç duyulduğunda” giderek daha az silah ve mali yardım alma ihtimalinden korkan Kiev de onların arkasında değil. İsrail’i fena halde kıskanıyor, yalvarıyor ve timsah gözyaşları döküyor.
Ancak şu anda kimin ne söylediğinin hiçbir önemi yok. Önemli olan ne yaptığıdır. Bugün dünya toplumu ve uluslararası kuruluşlar için asıl mesele Ortadoğu’da çözüm sürecinin yeniden başlamasını kolaylaştırmaktır. Görev en zor olanıdır. Neredeyse umutsuz. Şu anda bu görevin imkansız olduğu aşikar. Sorunu kesin olarak çözmenin tek yolu, tam teşekküllü bir Filistin devleti yaratmak ve 1947’den bu yana alınan tüm temel siyasi kararları uygulamaktır. Açıkçası başarı umudu yanıltıcıdır. Mevcut askeri hedeflerin peşinde koşan çok az insan şu anda bununla ilgileniyor. Ancak alternatif çok daha kötü: bir yüz yıl daha sürecek bir savaş. Ya da daha kötüsü: büyük nükleer güçlerin müdahalesi ihtimaliyle birlikte, bölgesel güçlerin nükleer silah kullanmasını içeren kısa bir çatışma.
Rusya, Cumhurbaşkanımızın yakın zamanda belirttiği gibi, Orta Doğu’da çözüme yönelik tam teşekküllü müzakerelere yeniden başlamak istiyor. Ancak ateşkes ve çatışmanın tarafları arasında müzakerelerin başlatılması yönünde çağrıda bulunan BM Güvenlik Konseyi karar taslağımız, ABD’nin başını çektiği ezeli muhaliflerimiz tarafından yiğitçe yenilgiye uğratıldı. Bu nedenle kulağa ne kadar üzücü gelse de olayların her türlü gelişmesine hazırız.
Hoparlör
Medvedev Dimitri Anatolyeviç
Medvedev Dimitri Anatolyeviç
Tüm Rusya siyasi partisi “BIRLEŞIK RUSYA” Başkanı, Rusya Federasyonu Güvenlik Konseyi Başkan Vekili
#Medvedev
#Yakın Doğu
#uluslararası politika
#İsrail
#Filistin
#madde
#Haberler
Kamu resepsiyonu
Bir istek oluştur
kaynak:https://er.ru/activity/news/beskonechnaya-vojna-statya-dmitriya-medvedeva-v-izvestiyah